Author: ybedebiyat

Kendimi hiç sevmedim yaşam döngüsündeZindana dönüştü yalnızlığım zifir mi zifirMutluluk hayal gülmekse direnişBen buna bir tek vesikalıklarda yenildimHâlbuki yaşamak ne adi şey!Bunu en çok mayısta üşüyenler anlar!Bugün aynalar itiraf ettiGözlerim bıraktığım yerde değilFeri talihine içerlenmiş bir deniz feneriKırk iki yaşında bir adamAma altmışındaymış gibiMeğer ben beni gömeli çok olmuş anladımYüzümde ekili küstüm çiçekleriSorsan nedir bu sızının kaynağıNerededir iniltinin, feryadın çıkış sesiAnamdan doğdum doğalı çile çekiyorum Benidoğuran cennetlik midir?

Sessiz sedasız bir gün dahaKanayan yanıma yetişemediğimAkıp giden zamanı durduramadığımDün gibi geçmiş yarın gibi gelmemişVe biraz daha acıYine kendimden eksilipBugünü tamamlamaya çalıştığımTükendiğim…Yorulduğum…Yine de hiç pes etmeden‚Elbet‛ diye düşlediğimBir -gün daha…Bitti sanıyorsun, bitmiyorYeni bir dip keşfediyorsun her ‚dipteyim artık‛ dediğindeGün gün çoğalıyor umutGün gün söküp atıyorsun yüreğinden ayrıkotlarınıAnlıyorsun ki ölürsen değilPes edersen onların kazanacağınıBir çöl kuşu gibi yaşıyorsun zindandaKendi göğünü hayallerde buluyorsunVe uçuyorsunUçuyorsun inadınaİnadına veİnadına…

Bir şehir dolusu kalabalık var beynimin içindeBir şehir dolusu gürültü kalbimdeBirazdan bir başka hisse geçecek şüphesizRuhum darmadağın ve çaresizÇok eskilerden bir İzmir annesi deyimiyleYine içimde her yer her yerdeBir zamanlar bir yerlerde-kesinlikle geçmişteKuvvetli bir rüzgâr esmeseydiYahut daha güçlü olsaydı kollarımAh! Tutunabilseydim bir umudun dalınaŞimdiki paslı demir parmakları sarmazdı avuçlarımManzaram işkencenin her tonuna aşinaRuhum bilinmezliğe komşu olmazdı-muhakkakŞimdi içimdeki sisli kalabalığa tutuyorum aynayıAksini izliyorum bu dört artı bir odada-ki artı biri ışıksız penceresindenNahoş bir kaşıntı gözlerimdeDuvarlardaki çatlaklardan ufkun çizgisini arıyorumGeçmişten esen çetin bir rüzgârı düşlüyorumBuyur ediyorum mabedime aldırmadanAma tutunsam da o dallar artık kırıkSavruluyorum-yine