Bir şehir dolusu kalabalık var beynimin içinde
Bir şehir dolusu gürültü kalbimde
Birazdan bir başka hisse geçecek şüphesiz
Ruhum darmadağın ve çaresiz
Çok eskilerden bir İzmir annesi deyimiyle
Yine içimde her yer her yerde
Bir zamanlar bir yerlerde
-kesinlikle geçmişte
Kuvvetli bir rüzgâr esmeseydi
Yahut daha güçlü olsaydı kollarım
Ah! Tutunabilseydim bir umudun dalına
Şimdiki paslı demir parmakları sarmazdı avuçlarım
Manzaram işkencenin her tonuna aşina
Ruhum bilinmezliğe komşu olmazdı
-muhakkak
Şimdi içimdeki sisli kalabalığa tutuyorum aynayı
Aksini izliyorum bu dört artı bir odada
-ki artı biri ışıksız penceresinden
Nahoş bir kaşıntı gözlerimde
Duvarlardaki çatlaklardan ufkun çizgisini arıyorum
Geçmişten esen çetin bir rüzgârı düşlüyorum
Buyur ediyorum mabedime aldırmadan
Ama tutunsam da o dallar artık kırık
Savruluyorum
-yine